image

Erik Akerboom

De liefde voor politiewerk

Veranderen doen we samen, vanuit onze gedeelde liefde voor het politiewerk, aldus Erik Akerboom.

Bij de politie werk je niet. Je bént het. Ieder van ons heeft een verhaal waarom hij of zij bij de politie wilde. Ik wilde iets bijzonders doen, zinvol en concreet voor mensen en hun veiligheid.

De politie vormt je. Het is veel meer dan een opleiding, veel meer dan een baan. Waarden spelen een grote rol. De onderlinge band tussen collega’s is belangrijk en is van grote invloed op mij geweest. De politie is als een soort thuis, dat gold - en geldt gelukkig nog steeds - ook voor mij.


Politiewerk gaat over grote dingen. Het gaat over zaken als integriteit en weerbaarheid. In je werk maak je aangrijpende dingen mee. Het gaat soms over leven en dood, of over collega’s die in de problemen komen. Tijdens je werk stap je naar voren, in het ongewisse. Met elkaar. Dat blijft je bij. Net als de soms heel vreselijke herinneringen aan situaties waarbij je net te laat kwam of simpelweg niets meer voor mensen kon doen. Politiemensen krijgen heel wat voor hun kiezen en moeten daarmee zien te dealen. En dan val je terug op elkaar. Dan help je elkaar en zorg je voor elkaar. Dat is ook wat politiewerk bijzonder maakt.

“Dat de politie verandert, of moet veranderen, is een gegeven.”

Deze zomereditie gaat over de politie van overmorgen. Dat is een abstract iets. Dat de politie verandert, of moet veranderen, is een gegeven. De samenleving verandert continu en als wij ons werk goed willen doen, dan kunnen we niet achter blijven. Maar hoe ziet die verandering er dan precies uit? En hoe bereiden wij ons op dat soort veranderingen voor? Op die vraag probeert deze editie een begin van een antwoord te geven. Het is goed om met elkaar over dat soort dingen na te denken. Om klaar te zijn voor de toekomst.

De zomereditie bundelt bijdragen van mensen uit ieder onderdeel van onze organisatie en veel aspecten van ons werk. Verhalen over hoe we technologische ontwikkelingen nóg beter kunnen inzetten om cybercrime te bestrijden op het web. Over hoe veiligheidscoalities kunnen helpen bij ons werk in de wijk. En over hoe ontwikkelingen elders in de wereld van invloed zijn op ons hier. Alle verhalen laten zien hoe er vandaag al gewerkt wordt aan de politie van overmorgen, aan de politie van de toekomst.

Hoe die toekomst er precies uit gaat zien, weet natuurlijk helemaal niemand. Eén ding weet ik heel zeker. De overtuiging waarom wij ooit bij de politie wilden en de waarden wij voor staan, was, is en blijft de kern van wat ons in ons werk drijft. Ons kompas.

Door nu te werken aan de politie van overmorgen kunnen we richting geven aan die ontwikkeling. We gaan tenslotte zelf over onze toekomst. Wij groeien toe naar een andersoortige organisatie. Naar een politie die permanent meebeweegt. Naar een politie die zich vandaag bezint op wat men overmorgen van haar verwacht. En op wat die verwachtingen voor ons als organisatie en voor onze mensen betekenen.

Maar wat die verwachtingen ook zijn, de zorg voor elkaar blijft wat mij betreft de basis vormen van en voor ons werk.

Een collega vergeleek onlangs de politie met een vliegdekschip. Op zo’n groot ding kan de bemanning een beetje verweest raken van elkaar. Iedereen is weliswaar met hetzelfde hogere doel bezig, maar in verschillende rollen, op verschillende terreinen, op verschillende manieren. De afstand tot elkaar kan best groot zijn; en toch heb je elkaar nodig, om te doen wat je moet doen.

Op het achterdek zit een groep collega’s, bezig met de vliegtuigen en vliegers. Hun zicht is achteruit. Ze hebben een heel ander perspectief dan de leiding op de brug, en al helemaal anders dan dat van de collega’s op het voordek.

Voor de mensen op de voorplecht gaan dingen soms niet rap genoeg. Zij zien al lang waar het heen moet, of voorzien sommige risico’s. Zij merken dat de leiding op de brug niet snel genoeg mee gaat; ze voelen zich niet gesteund in voorloper zijn. En andersom. De mensen achterop begrijpen niet altijd waar ze voorop mee bezig zijn.

De crux is dat iedereen zijn eigen rol heeft, dat iedereen er bij hoort en iedereen bijdraagt aan dat hogere doel. Dat doen we door voor elkaar te zorgen. Naar elkaar om te kijken. En elkaar te helpen. Dat gaat veel verder dan ‘van leiding voor medewerkers’. Het gaat ook - of misschien wel júist - om medewerkers onderling. En van medewerkers richting leidinggevenden.

Het is een groot cliché, maar we moeten het samen doen. En dat doen we met een groep toegewijde mensen die heel verschillend zijn. Vier tot vijf generaties in één personeelsbestand. Verschillende achtergronden. Geaardheid, etniciteit, maar ook heel verschillende manieren van werken. Verschillen die ons beter maken. En tussen al die verschillen is de liefde voor politiewerk hetgeen dat ons bindt.

deel via